Van kruk tot kok

Een hobby, meer was koken niet. Totdat ik in 2007 een mediterrane winkel opende in Enkhuizen. Mijn hobby werd werk, met lange dagen, maar wat was het leuk. Nu was ik nooit zo’n echte verkoper. Mijn beeld bij een verkoper is een beetje een cliche, een snelle jongen, met net even te lang haar en een gouden ketting die je een auto probeert te verkopen die van een oud dametje is geweest. Dat kan ik echt niet, ik ben veel te eerlijk. Enthousiast over mooie producten praten kan ik wel als ik achter dat product sta. Ook dat is verkopen, en ik vond het nog leuk ook. Het enthousiast over mooie producten praten, dat doe ik eigenlijk nog steeds, ook nu de winkel er al lang niet meer is.

De winkel begon goed. Niet dat ik meteen veel geld verdiende, maar al na een kort aanloopperiode kon ik in ieder geval al mijn kosten eruit halen. Helaas liet mijn gezondheid me steeds meer in de steek, reden voor mij om een compagnon te zoeken, en te vinden, voor de winkel. Ondertussen begon ook de crisis, en hoe we ook ons best deden, de winkel bleef ongeveer quite draaien, maar een verdere groei wilde niet lukken. De doktoren vertelde me ondertussen dat ik een keus had, winkel of gezondheid. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik toen mijn winkel opgeven.

Ik vluchtte mijn eigen keuken in, en daarna ging alles snel. Ik begon steeds meer te werken met streekproducten, en in 2014 begon ik met het schrijven van recepten en een foodblog. En tenslotte heb ik in 2015 de stoute schoenen aangetrokken en ben ik een kookboek gaan schrijven. Ook heb ik aan twee Restaurantday’s meegedaan. Koken voor een groep mensen, het is en blijft leuk.

Kortom, ik heb al best wel veel ervaring in de keuken, en het enige wat mis gaat aan mijn koken is het gewicht van mijn echtgenoot. Maar ergens bleef het toch knagen. Deed ik alles wel goed, en kon het niet allemaal beter. Kortom, ik wilde meer, maar wat? Ik deed wel eens een workshop, maar de meeste workshops zijn gericht op mensen die gezellig wat samen willen doen, en niet op fanatieke dames die perfectie nastreven (een gat in de markt?). En toen vond ik uiteindelijk wat ik zocht. 24 middagen lang een praktijk opleiding voor kok niveau 2.

In een kleine groepje (we waren met zijn vijven) ben ik opgeleid. Daar heb ik toch nog heel veel van geleerd. Iedere week werd er een menu besproken, kregen we de ingrediënten en daarna koken maar. Wat wel even wennen is, is dat je een compleet andere taal moet leren. Ook koks blijken een eigen jargon te hebben met, hoe kan het ook anders, een hoop Franse woorden. Lekker, ik spreek twee woorden over de grens. Biete (niet de Westfriese variant op een roodgekleurde groente, maar de Duitse variant die alstublieft betekent), en shit (voor als er eens wat fout gaat). Ik moet heel eerlijk zeggen dat naast al die nieuwe franse woorden, ook mijn ene engelse woordje goed geoefend is nu.

image

Vorige week was dan eindelijk de ‘proeve van bekwaamheid’, waarbij wij met zijn vieren (één afwezige) mochten koken voor een gezelschap van 5 man, waaronder mijn wat dikkige echtgenoot. En ja, nu ben ik kok. En net op tijd voor de kerst, nu woon ik helemaal in mijn keuken.

En nu? Eigenlijk wist ik al na twee of drie lessen dat ik hiermee verder wilde. Maar ja, wat is er nog meer… Dat is niet zo’n moeilijke vraag: zelfstandigwerkend kok. In 2016 wil ik beginnen en dan afronden in 2017. Meesterkok ga ik zeker niet meer worden, daar speelt mijn leeftijd mee, maar ook mijn gezondheid, ik kan niet een paar jaar bij een goede kok in de praktijk leren. Maar als hobby vind ik het nog steeds geweldig. En ik kan nog beter het beste uit alle mooie streekprocten halen. Want dat laatste, streekproducten, laat ik nooit meer los.

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *